Op je knieën en schuiven maar

Een vriendelijk gezicht op de Iphone van een bekende lacht mij toe. ‘Whahaha, is dat een man of een vrouw?’ gilt een collega. ‘Dit is Amma, een wereldleider,’ antwoordt Bekende rustig, ‘zij gaat de hele wereld over om knuffels te geven.
Ik sla zijn opmerking op, dit wil ik meemaken.

Dank zij Facebook-meldingen die aangeven wanneer mijn vrienden een evenement bezoeken, word ik op Amma’s bezoek aan Nederland gewezen. Tuurlijk, Francien gaat donderdagavond naar Amsterdam Dance Event, vrijdag naar een netwerk-borrel voor succesvolle vrouwen met een eigen punnik-onderneming en ze pakt zondagochtend nog een yoga-sessie mee in het Vondelpark. Leuk voor je.
Dan meldt ze dat ze naar Amma Embrace World gaat. Yes, dank Francien, denk ik. Ik lees dat Amma al 35 miljoen mensen over de hele wereld heeft geknuffeld en bekend staat om haar inzet voor minderbedeelden.

Ook ik vink aan dat ik het evenement bezoek en ik krijg direct reacties van twee vriendinnen die mee willen.
Zenuwachtig en gehuld in makkelijk zittende kleding vertrekken we die dag om acht uur naar het sfeervolle Expo Houten waar het evenement plaatsvindt.

We hadden, op z’n Bruce Springsteens, een volle parkeerplaats en wachtrijen met mensen in slaapzakken verwacht. Gelukkig is dit niet het geval. Naast mij parkeert een auto waar ook een stel joggingpakken uitstappen.

We worden verwezen naar de garderoberuimte waar een slaap/ochtend geur hangt. Deze blijken van de driehonderd vrijwilligers te zijn die hier op matjes liggen te slapen. Mensen die uit liefde voor deze knuffel-dame op de grond van een kale droevige hal een nachtje vertoeven.
We krijgen nummertje P1. De nummertjes beginnen met A en iedere letter gaat tot en met 6. Lekker dan. Ik besluit de gegevens tijd, haast en fuck! los te laten en doe wat alle andere bezoekers hier ook doen: mediteren, glutenvrije taart eten en rondneuzen op de markt waar je foto’s van de spirituele leider kan kopen á 15 euro per stuk.

Dan gaat het ineens snel: nummer N6! We melden ons bij de rij, ontdoen ons van onze schoenen en nemen plaats op de klapstoeltjes. Braaf schuiven we met de meute mee richting Amma. Een vrijwilliger geeft ons een gelamineerd papier waarop de richtlijnen staan, hoe Amma te omhelzen: Grijp haar niet vast, maar laat haar jou vastpakken, ga op je knieën en pas op voor haar tenen!

Bij vriendin S. beginnen de zenuwen op te spelen: ‘ik hoop maar dat ik het goed doe!’ Ze rent nog twee keer naar de wc.
Dan zijn we er. Vijf dames om de guru heen regisseren ons: ‘Ga maar op je knieën, nu snel aanschuiven.’ Als een gehoorzaam kind kruip ik naar naar voren.

Ik kijk haar in de ogen en dan pakt ze me vast. ‘Oh my little one.’ Ze wiegt me heen in haar witte gewaad. Ze ruikt naar lente en chai. ‘Ohh, nomm, nomm,’ sust ze tien seconden lang. En dan is het weer over.

Heb ik iets van haar liefde gevoeld, is mijn leven veranderd? Ik weet het niet. Maar ik snap die vrijwilligers op die matjes wel wat meer.